Rozdział II

        Siedzę tu już trzydzieści minut i szlak mnie jasny trafia! Czemu? To przez tego całego Leo!

Cały czas siedzi pod prysznicem i śpiewa „Ona tańczy dla mnie” albo „Szalona ruda” lub jeszcze

„Ruda tańczy jak szalona” i to cały czas w kółko! Wierzcie mi on tak fałszuję, że uszy pękają i bolą

Jakby mi je przekuwali tysiącami igieł. Po prostu nie mogę uwierzyć, że to trwa już około czterdziestu minut i do tego, żeby było wesoło słychać to dość głośno, a dzieli nas zaledwie 5 ścian! Tak! Murowanych ścian!

        Półtorej godziny później postanowiłam wyjść z pokoju coś zjeść. Ten głupek zapomniał zamknąć drzwi na klucz… Zjadłam coś i postanowiłam uciec, zaledwie pięć minut temu nabrałam chęci do życia. Kiedy już miałam wyjść, poczułam ręce na mojej talli, odwróciłam się i zobaczyłam Leo głupio się uśmiechającego i bardzo, mocno wkurzonego.

 - Myślałaś, że uciekniesz? Wiesz co ja mogę Ci zrobić? – zapytał

- No dawaj! Co mi zrobisz? – krzyczałam na cały dom (wille)

- Dobrze… w takim układzie mogę zrobić to… - podciągnął mi bluzkę

- To… - rozpiął mi stanik, wzdrygnęłam się

- Jeszcze mogę to… - musnął moją szyję

 I to… - wpił mi się w usta, nie wiem nawet dlaczego, ale oddałam ten pocałunek

Był on pełen agresji, ale jednak czułam coś w brzuchu, nie wiem jakby motylki

- No właśnie, miałem Ci powiedzieć, że jesteś wrażliwą osobą – powiedział, przerywając pocałunek

- Ja może pójdę do siebie – powiedziałam

- Ale przecież Princess nie może chodzić trzeba ją nieść – powiedział łobuzersko

- Głupek! – krzyknęłam i przystanęłam na schodku Howard podszedł do mnie  i walnął mocno w twarz i upadłam

- Masz za swoje! Uważaj, bo następnym razem zrobię coś gorszego! – warknął

- To fajnie! – warknęłam

- Tak, super! – odpowiedział

- No!

-No!!! – i w końcu poszłam do swojej rezydencji

        Weszłam do pokoju i zobaczyłam…

- Leo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! – krzyczałam

Po chwili usłyszałam, że ktoś wchodzi po schodach

- Co się… dzieje? – zapytał z przerwą po między „Co się” a „dzieje”

- Pająk? Serio Liv? Serio!? – krzyknął

- Tak! Ale on jest taki ohydny i włochaty… - powiedziałam

- To tarantula! Uważaj! – krzyknął

Momentalnie wskoczyłam na niego (tak jak scooby na kudłatego)

On tylko się bezwstydnie zaśmiał

- No co? – zapytałam

- Nic… nic – powiedział i postawił mnie z powrotem na ziemi

Wziął pająka za nogę i podszedł do okna i wyrzucił przez nie

- Już po sprawie kochanie – powiedział łobuzersko

Cmoknął mnie w policzek i wyszedł. Muszę przyznać, że nie czułam się na siłach,

Opadłam bezsilna na łóżko… po chwili przemyśleń udałam się po walizkę na dół.

- Howard ja tylko po walizkę – powiedziałam do siedzącego w kuchni Leo z papierosem w gębie

- Spoko! Chcesz jednego? – zapytał

- A mogę? – zapytałam wchodząc do kuchni

- Jasne trzymaj! – podał mi jednego z paczki

- Dasz ogień?- zapytałam

- Masz! –zapaliłam papierosa i wyszłam z walizką do mojego pokoju

Nie wspominałam, że razem z pokojem mam garderobę i własną łazienkę? To teraz mówię. Także rozpakowałam się i poszłam się przebrać w piżamę i zasnęłam…

        Następnego dnia, kiedy się obudziłam poczułam czyjś wzrok na mojej osobie, nie miałam sił żeby otworzyć oczy, ale po pięciu minutach się udało. Popatrzyłam w górę i zobaczyłam… Howard’a!

- Czego chcesz? – zapytałam ziewając

- Musimy uciekać, psy dowiedziały się, że tu jesteś – powiedział spokojnie

- Spakowałem Cię i siebie i znikamy.

- Dobra, ale gdzie?

- Zobaczysz słonko. – pogłaskał mnie lekko po głowie i cmoknął w czoło nachylając się nade mnie

Wziął mnie na ręce i zaniósł do samochodu, odpalił silnik i zaczęliśmy jechać… gdzie? Nadal to zostawało dla mnie tajemnicą. Dopiero po chwili namyśleń zauważyłam znak z miejscowością „Potpoki” (wymyślone przeze mnie hehe), a potem zauważyłam, że jakimś sposobem jestem ubrana! Ale jak?

- Leoś? Jak ty zrobiłeś, że jestem ubrana? – zapytałam słodko, aż za słodko

- Mam swoje sposoby – powiedział… czy ja wiem? Obojętnie?

        Dojechaliśmy na miejsce. Hymmm… szczerze mówiąc to nie za bardzo mi się ta miejscówka podobała! Była ona w lesie! Tak! LESIE!!!

- Dopiero teraz zauważyłem, że strasznie chuda jesteś – spuściłam wzrok

- Nie prawda jestem wystarczająca! – wrzeszczałam, nie wiem dlaczego, ale zaczęłam płakać

- Cicho… -przytulił mnie do siebie i pocałował w czoło kolejny raz tego dnia

Nic to nie dało cały czas z moim oczu lały się łzy…

- Potrzebuję kogoś, kto się mną zaopiekuję kto mnie pokocha i zastąpi mi brata i rodziców – całkiem nie wiem dlaczego, ale wyraziłam przed chwilą to co czuję w środku. W środku czuję niechęć i obrzydzenie do życia najlepiej byłoby umrzeć!

- Kochanie wszystko się ułoży! Malutka. Popatrz mi w oczy – powiedział tym razem… spokojnie?

Postanowiłam wykonać polecenie

- Widzisz to? Widzisz ten strach w moich oczach? – zapytał

- Nie. – odpowiedziałam zgodnie z prawdą

- To czas zobaczyć słońce. – powiedział

Z nieba zaczęły spadać krople deszczu, najpierw powoli, potem mocniej.

- Masz piękne oczy – wyszeptałam

- Dziękuję mała – zbliżył się do mnie pogłaskał po policzku i po raz kolejny moje usta spoczęły na jego,to było niezwykłe zawsze marzyłam o pocałunku w deszczu. Tylko dlaczego my się całujemy? Nie wiem. Teraz już wiem, że jestem blisko osoby, którą pokocham.

- Przepraszam – powiedział i spuścił wzrok na swoje buty

- Nie szkodzi.- powiedziałam i się do niego przytuliłam

Ubrania kleiły się nam do skóry powoli zaczęliśmy kierować się do mojego nowego domu

- Chcesz coś zjeść Liv? – zapytał

- Nie.

- Pokaż mi mój pokój.

- Dobrze, tylko nie bądź zła, ale muszę mieć cię pod kontrolą i musimy mieć razem sypialnie – powiedział

- Ale?

- Bez ale! – wrzasnął

Chwycił moją dłoń i zaprowadził do mojej to znaczy naszej sypialni.

Weszliśmy do pomieszczenia, który był hmm? Ponury jak dla mnie.

Ściany były w kolorze brązu, a meble były szare, obicie łóżka tego samego koloru co meble. Pościel w kolorze czerni . Na przeciwko łóżka była długa komoda, a po obydwóch stronach sypialni okna z czarnymi zasłonami na parapecie widniały fotografie w ramkach, jak i na komodzie  przedstawiały one małego chłopca z rodzicami, chłopiec był bardzo podobny do Leo. Po obydwóch stronach łóżka były małe szafeczki z dwoma małymi szufladkami na szafkach były lampki, czarne lampki.

- Podoba się? – zapytał

- Na tych zdjęciach jesteś ty?- zapytałam biorąc jedno z nich

- Tak.

- A Ci ludzie koło Ciebie to?

- Moi rodzice – po jego policzku poleciała łza którą szybko wytarł

- Co się stało? – zapytałam

- Nic.

- Mi możesz powiedzieć.

- Twój brat zabił mi ich rozumiesz?!

- Jak to? Gdzie jak kiedy? – zadawałam mnóstwo pytań, a Leo rozpłakał się jak małe dziecko podeszłam do niego i przytuliłam

- To było tak…

______________________________

Jest rozdział! To jest jeden z najdłuższych rozdziałów!
#Misiaczek